van Human Resources|Capital|Talents naar Human Beings

De term 'human resource' is meer dan gebruikelijk geworden. In goed Nederlands zouden we het dan hebben over 'menselijke grondstof'... Niet echt als een compliment te beschouwen als de organisatie waar je voor werkt zo zijn medewerkers aanduidt lijkt me. Overigens sinds Taylor's Scientific Management geen ongebruikelijke manier van benaderen. En nog steeds beschouwen veel op vooral efficiency gerichte managers menselijke arbeid als een vervangbare 'input'. Alle eigenheid die mensen zouden kunnen inbrengen wordt er met een standaardisatie van werkprocessen, vastgelegd functie- en taakomschrijvingen efficient en vaak ook effectief wel uitgehaald. Alles omwille van de plannen & control natuurlijk. Want stel je voor dat je als manager niet 'in control' bent...

Na verloop van tijd werd de term 'human resource' in tal van organisaties vervangen door 'human capital'. Mensen waren beter niet te beschouwen als verbruiksgoed, maar als een van de kapitaalsgoederen. Een mooie gedachte, maar in de praktijk zoals ik die tegenkom echter ook niet meer dan dat: als bedrijfseconoom blader ik graag door de jaarverslagen van bedrijven en tot op heden heb ik het menselijk potientieel aan arbeidsvermogen nog nooit op de balans geactiveerd te zien. Hoewel boekhouders en administrateurs onder aanmoediging van accountants zich uitputten in het activeren van gebouwen, terreinen, voorraden, wagenparken en geldreserves, het personeel dat met al deze kapitaalsgoederen werkt om daadwerkelijk waarde te creëeren ontbreekt totaal. Zelfs geen reservering. Ik heb begrepen dat alleen Ajax zijn spelers op de balans heeft staan.

Vriendelijker klonk dan ook het in het laatste decennium vaker gehoorde 'Human Talent'. Mensen zijn niet zozeer een 'zak met botten' maar een 'zak met talenten'. Het oude verhaal waarin we worden aangemoedigd om onze talenten niet verborgen te houden en onbenut te laten, maar volop te gebruiken, opdat we nog meer talenten ontvangen, kennen we allemaal nog wel. Maar de vraag is: stellen we onze mensen in onze organisaties wel degelijk in staat om hun talenten werkelijk te ontwikkelen? Of gebruiken we de vlag van de talentontwikkeling om vast te stellen of mensen wel in voldoende mate voldoen aan de vooraf (door wie?) vastgestelde  eisen?

Ik wil hier graag een pleidooi houden om weer te gaan spreken over dat wat mensen werkelijk zijn: human beings. Mensenlijke wezens. Met een lichaam, een geest, en een ziel. Met ambities, gedachten, gevoelens, relaties, gedragingen, hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Met goede en minder goede momenten. Laten we het dus voortaan (weer)  hebben over Human Beings Management (HBM) of nog beter: Human Beings Development (HBD). Opdat het wezen van ons mens zijn ook in de organisatie recht kan worden gedaan. Werken met hoofd en handen, hart en ziel.