Die vraag komt in mij op bij het lezen van het blad M&L, het officiële magazine van managementboek.nl.  ‘Wat is eigenlijk een managementboek?’ komt vervolgens als tweede vraag bij mij op. Het aanbod is zo enorm -  1000 per jaar - en zo divers.  Van ‘Het Grote Coachboek’ tot ‘Ontdek je sterke punten’, van ‘Dromen Durven Doen’ tot ‘Jobmarketing’, van  ‘Rijnlandsboekje’ tot  ‘Procesregie’, van ‘Nieuw Europees Organiseren’ tot ‘Multi-actor Procesmanagement’.

 Ik vraag me af wat jij als lezer van deze blog voor voorkeuren hebt en waarom? Wat spreekt je zo aan in je  beste managementboek? Lees je sowieso managementboeken (uit)? Wat vindt jij het beste managementboek dat je ooit gelezen hebt? Waarom is dat een managementboek. Welk managementboek moet gelezen worden volgens jou?

...elke dag naar een lied luisteren, een goed gedicht lezen, een mooi schilderij zien en een paar zinnige woorden uiten... (Goethe)

Ik ben een gelukkig mens. Ik woon in Zandvoort nog geen 6 minuten lopen van de zee. De zee is voor mij een belangrijke bron van inspiratie. Als consultant/trainer/coach met expertise op het gebied van diversiteitvraagstukken, word ik steeds vaker door organisaties gevraagd, die bezig gaan met interculturalisatie, dit proces te begeleiden. Soms een moeizaam proces, want interculturalisatie vergt een drastische verandering van de grondhouding van alle medewerkers. Nu ben ik geen groot voorstander van het opleggen van veranderingsprocessen aan de medewerkers. Je moet mensen 'verleiden',  ze laten verlangen naar iets en ze zelf laten zien wat er voor hen beter wordt. Daarvoor gebruik ik tegenwoordig onder andere onderstaand gedicht ter inspiratie. Als idealist en praktiserend Boeddhist, zie ik nog altijd graag een wereld waar mensen uit verschillende culturen vreedzaam naast elkaar leven en samenwerken en juist gebruik maken van elkaars verschillen. Ik deel dit gedicht graag met u, zie het maar als een gratis consult, het is u gegund. 

Ik ben verliefd. Ze straalt warmte en intimiteit uit. In haar bijzijn ga je spontaan fluisteren, niet hard praten, maar zachte woordjes fluisteren. Ik voelde vlinders in mijn buik, maar voelde mij ook eenzaam. Daar kon zij niets aan doen, maar haar warmte maakte veel goed en deed de eenzaamheid ook meteen weer vervliegen. Ze voelde zacht aan, ze heette mij welkom. Ze is wel oud, heel erg oud zelfs. Haar rijpheid heeft ook een verhaal, een geschiedenis en dat maakt haar zo bijzonder interessant! Je kunt niet anders dan vol bewondering naar haar staren. De twee uur in haar gezelschap waren zo voorbij, als in een droom. Het was een mooie belevenis en ik ga haar zeker nog een keer bezoeken, verheug mij daar op.  En als ik ga, dan neem ik veel vrienden en vriendinnen mee. Zij moeten haar ook kunnen bewonderen, haar sfeer proeven. Het zullen vrienden en vriendinnen zijn uit mijn eigen cultuur, een bewuste keuze. Bij dat bezoek zal ik mij dan niet zo eenzaam voelen en ik zal willen weten wat mijn virienden en vriendinnen uit mijn eigen cultuur van haar vinden. Zullen ze dezelfde bewondering voelen die ik voel? Dezelfde intimiteit? Zullen de vrienden en vriendinnen uit mijn eigen cultuur haar dan ook zelf weer gaan bezoeken? Bevangen door haar rijpheid en het verhaal dat zij met zich meedraagt? Oh, ik kan niet wachten om dit met de vrienden en vriendinnen uit mijn eigen cultuur te delen. Zij moeten haar ook zien, dat moet, ik mag ze dit niet onthouden. Ik wil de vrienden en vriendinnen uit mijn eigen cultuur enthousiast over haar vertellen, hun wereld groter maken door kennis met haar te laten maken. Misschien worden zij dan ook wel verliefd, net zoals ik verliefd ben op de Leidsche Schouwburg, Theater sinds 1705. En de eenzaamheid? Tja, ik zag maar 1 bruin hoofd, mijn eigen hoofd in de spiegel nadat ik naar toilet was geweest. De rest van het publiek was wit.  Maar terug in de zaal was de eenzaamheid zo weer weg en genoot ik verder van de voorstelling van Huub Stapel, 'mannen komen van Mars, vrouwen van Venus'. Ik ben verliefd......   

Als Stratcher vind ik de medewerkers in een organisatie het belangrijkste werkkapitaal. Zonder mensen geen organisatie. Mijn collega Leendert Baris heeft dit ook zo opgeschreven in zijn boek "alle neuzen de andere kant op". Echter in geen enkele organisatie (buiten de voetbalwereld) staan mensen op de balans. Je zou ook kunnen zeggen er wordt geen waardering aan gegeven. Dat geschreven hebbende wil ik het ook hebben over dat andere werkkapitaal: GELD. Organisaties zijn voor hun bedrijfsvoering zeer sterk afhankelijk van hoe goed of slecht zij omgaan met hun financiële werkkapitaal. Hebben zij hiervoor een goed beleid zal er minder afhankelijkheid ontstaan van de vermogensverschaffers. Immers alle mogelijkheden worden uitgenut om het werkkapitaal te maximaliseren. Voorbeelden hiervoor zijn: scherp debiteurenbeleid, uitnutten van leverancierskredieten, uiterste betaaldata, wel of niet investeren in activa of leasen etc. Dit wordt in het jargon ook wel creditmanagement genoemd. Onder de term organisatie valt wat mij betreft ook de overheid. Alle overheid! van Rijks- tot gemeentelijke overheid.

In de aanloop naar de verkiezingen vallen vele politici over elkaar heen met bezuinigingen. Niets lijkt meer taboe. Er mag gepraat worden over het afschaffen of verminderen van de hypotheekrente aftrek, de zorg moet bezuinigen, het onderwijs kan efficiënter, minder ambtenaren etc. Vaak gecompliceerd en niet snel realiseerbaar. Vooralsnog (en het verleden bevestigt ons daarin) is het alleen maar gepraat. In Nederland kennen we de coalitievorming waardoor al deze plannen zullen verwateren tot een compromis. Als de BV Nederland de werkkapitaalbenadering, zoals hierboven beschreven, hanteert kom ik op een veel simpelere bezuinigingsvoorstel. Tevens is het niet gecompliceerd, solidair, geen inkomensnivellering en ook snel realiseerbaar. Zowel voor rechts als links acceptabel.

Kijk naar ons belangrijkste werkkapitaal: mensen (beroepsbevolking). In ons land werken gemiddeld 6 miljoen mensen. Als zij allen een uur per week extra werken (iets wat meer regel is dan uitzondering, maar nu betaald) en dat 40 weken per jaar doen kunnen we de eerste 10 miljard euro zonder problemen incasseren. De rekensom gaat als volgt:

In Nederland verdienen we gemiddeld € 40 per uur. De werkgever houdt dit bedrag in en draagt dat af aan de overheid (via de belastingdienst). Dit bedrag kan dan worden beschouwd als belasting en premies. In Nederland kennen we gemiddeld 6 miljoen werkenden (voorzichtig geschat) tussen 15 en 65 jaar. Met andere woorden 40 uren per jaar x € 40 x 6,25 miljoen werkenden = € 10 miljard (afgerond).
Hou dit drie jaar vol en het begrotingstekort is gedicht. Dat geeft ruimte in de coalitiebesprekingen. Dan kan in het eerste jaar van de nieuwe kabinetsperiode, in alle rust en gevrijwaard van overspannen ideologische taferelen, de overheid rustig goede maatregelen van nieuw beleid, innovatie, vitalisering van de economie bedenken om bijv. de economie sterker te maken en de slagkracht van Nederland te vergroten. Vervolgens hebben ze dan drie jaar de tijd om deze goed in te voeren. Hierdoor komt het vertrouwen in de overheid weer terug omdat de burger dan ziet dat de overheid haar beloftes kan waarmaken. Grote ingrepen in onderwijs en zorg zijn niet nodig en het menselijk werkkapitaal blijft behouden voor de goede dingen. En marge merk ik wel op: daar waar meer efficiëncy in overheidstaken en bedrijfsvoering bereikt kan worden, moet dat ook een streven zijn van diezelfde overheid. Voor de ondernemingen betekent dit een tijdelijke lastenverzwaring maar krijgen daar per medewerker één uur extra productie per week voor terug. ook zal de overheid dan geen zwaardere belastingmaatregelen nemen waardoor per saldo de werkgevers er niet op vooruit maar zeker ook niet op achteruit gaan.De voordelen zijn: solidair, niet nivellerend, snelle oplossing, geen partijpolitieke discussies, ruimte voor verdere ontwikkeling van Nederland.

En daar profiteren weer alle Nederlanders van!

Ik hoop van harte dat de politiek zich ook eens van een pragmatische kant zal laten zien en het menselijk werkkapitaal voorop stelt en de vitaliteit en innovatie van ons land kan blijven stimuleren. Maar de urgentie houdt om Nederland beter te maken!

Vrijdag 23 april. Mijn boek ‘Alle neuzen een andere kant op’ is aan de wereld gepresenteerd. Ruim honderd genodigden waren er getuige van. Zij zagen een prachtig vormgegeven boek – de verantwoordelijkheid van John Keizer (Czar Design) – en zagen en hoorden twee STRATCH Consultants de presentatie van het boek inleiden.

 Anne S de Jong vertelde over het wezen van organiseren. Doel, samenwerken en mensen, afgekort DSM. Sommigen hebben het over Doel Samenwerken en Middelen. Het gaat bij STRATCH echt om de M van mensen. Een hoop stenen, koffieapparaten, computers en processen doet uit zichzelf niets. Er zijn altijd mensen voor nodig om in een organisatie iets te presteren. Hij hield een krachtig pleidooi voor het anders denken over de manier waarop mensen in organisaties samenwerken. Hij liet zien dat het benutten van ieders ambitie ten gunste van de collectieve ambitie (ook wel de D van DSM), leidt tot vitale organisaties. Het credo van alle STRATCH Consultants is “We Create Corporate Vitality”. Dat is precies wat Anne aan de deelnemers aan de boekpresentatie aanreikte. We kunnen er samen voor zorgen dat mensen in een organisatie uitstekend presteren, dat ook nog eens met een lach op het gezicht doen en er energie van krijgen. Lijkt bijna te mooi om waar te zijn, maar samen met STRATCH lukt het!

Als ik on the road ben luister ik altijd naar BNR en dan bij voorkeur naar het programma 'Aan de slag' met Paul van Liempt. Zo ook onlangs. De geinterviewde was iemand van een grote hulporganisatie en hij vertelde hoe wit (qua personeelssamenstelling) de organisatie was.  De geinterviewde, ik kon zijn naam niet noteren want ik was aan het rijden, vertelde hoe moeilijk het is om hoog opgeleide allochtonen te vinden. 'We kunnen ze niet vinden', zei hij. Op dat moment bedacht ik dat het toch wel vreemd is dat wij in de jaren 60/70 helemaal naar het Rifgebried in Marokko afreisden om daar arbeiders vandaan te halen en dat we anno 2010 zeggen dat 'we ze niet kunnen vinden'. Vandaag de dag zijn er nog steeds veel organisaties, die zeggen dat ze (cultureel) diverser willen worden, dit als argument gebruiken.  Heren, dames HRM'ers, recruiters en personeelsmanagers, 'ze' bevolken tegenwoordig onze Hogescholen en Universiteiten en zijn gewoon overal te vinden. Uw stelling:  'We kunnen ze niet vinden'  is een drogreden welke u, bewust of onbewust, gebruikt omdat deze wel aannemelijk lijkt, maar waarvan u, wel of niet, weet dat deze stelling niet klopt. Ik geef u graag het voordeel van de twijfel en ga er vanuit dat u het echt niet weet en is uw argument in dat geval een argument van de onwetendheid, een argumentum ad ignorantium, voortkomend uit onbewust denken en handelen. Het moge duidelijk zijn dat uw strategie om ze te vinden tot nu toe niet gewerkt heeft en in dat geval is het tijd voor een Strategy Change van het denken en handelen. U zult anders moeten gaan denken, out of the box denken, creatief worden en lef tonen om 'ze' uiteindeljk wel te vinden. Maar hoe? Er zijn twee opties die prima naast elkaar kunnen lopen en welke u tegelijkertijd kunt toepassen; 1) U gaat werken aan uw interculturele competenties middels de Interculturele Effectiviteit Training, waardoor u bewust wordt van uw gedrag binnen een interculturele context. Met deze bewustwording verdampt dan ook meteen het 'Argumentum ad ignorantium'; 2) Raadpleeg de Bijbel. Na de hele discussie tussen Ella Vogelaar en Geert Wilders zijn we tot de conclusie gekomen dat wij in Nederland vanuit een Joods-Christelijke traditie leven en als consultant/adviseur is het het meest effectief als ik aansluiting vindt in de belevingswereld van mijn klanten. Dus hoewel ik zelf praktiserend Boeddhist ben, geef ik u bij deze toch graag een Bijbels advies. Neem, als u zich aangesproken voelt en echt de intentie heeft om ze te vinden, respectvol uw Bijbel ter hand en ga naar Matteus 7:7,8 (NBG); "Bidt en u zal gegeven worden; zoekt en gij zult vinden; klopt en u zal opengedaan worden. Want een ieder die bidt, ontvangt, en wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem zal opengedaan worden". Kortom: Zoekt en gij zult vinden.

Paul Scheffer schrijft in een artikel in de NRC Handelsblad van 20 maart over de kandidatuur voor het lijsttrekkerschap van de PvdA van Job Cohen onder andere het volgende:

‘De kredietcrisis heeft de perverse kanten getoond van een onbegrensde markteconomie. Cees van Lede, voormalig bestuursvoorzitter van AkzoNobel, velt een hard oordeel over de huidige leiders van het bedrijfsleven:”De loyaliteit is weg. Wat is het beste voor mij en waar kan ik het krijgen. En bedrijven halen mensen binnen die er geen geschiedenis mee hebben, geen gevoel voor de cultuur ervan. Hij noemt als voorbeeld Anders Moberg, die Ahold kwam redden:” Die is ook al weer weg bij het volgende bedrijf. Huurlingen zijn het. Mensen die een klus komen klaren. Als ik dat hoor weet ik genoeg (NRC Handelsblad, 3 januari 2010)'